رقص ژوزه مورایس بعد از قهرمانی حالا به امضای شخصی او تبدیل شده است؛ امضای مربیای که میخواهد هم برنده باشد، هم متفاوت.ژوزه مورایس بار دیگر جام گرفت، بار دیگر لبخند زد و بار دیگر… رقصید!اما این بار رقص ژوزه مورایس بعد از قهرمانی نه یک اتفاق ناگهانی، بلکه وعدهای از پیش اعلامشده بود؛ قولی که دقیقاً در زمان درست عملی شد.
سرمربی پرتغالی شارجه کمتر از یک ماه، دومین جامش را بالای سر برد و نشان داد در فوتبال امارات، فقط برای نتیجه گرفتن نیامده؛ او آمده تا دیده شود.
مورایس پیش از فینال سوپرجام امارات – قطر، آرام و مطمئن صحبت کرد؛ بدون بهانه، بدون حاشیه.
نه از فشار تماشاگران گفت، نه از میزبانی حریف. اما یک جمله کوتاه، همه چیز را تغییر داد:
«اگر قهرمان شویم، میرقصم.»
جملهای ساده، اما غیرمنتظره از مربیای که سالها با نظم، خونسردی و دیسیپلین شناخته میشد.
مسابقه دقیقاً همانقدر سخت پیش رفت که انتظار میرفت.تساوی ۱-۱، عقب افتادن، بازگشت به بازی و در نهایت… ضربات پنالتی.
رقص ژوزه شده امضای شخصی او پس از هر قهرمانی
در آن لحظات حساس:
عادل الحوسنی دیوار شارجه شد
پنالتیها با برتری ۵-۴ به پایان رسید
ایگور کورنادو ضربه آخر را تبدیل به جام کرد
و وقتی سوت پایان زده شد، همه منتظر یک صحنه خاص بودند.
این قهرمانی، دومین افتخار ژوزه مورایس روی نیمکت شارجه در بازهای بسیار کوتاه بود.
چند هفته قبلتر، او در سوپرجام امارات شبابالاهلی را شکست داده بود؛ مسابقهای پرتنش با اخراج، تعویض طلایی و پایانی دراماتیک.
آن شب، رقص مورایس همه را غافلگیر کرد.
این بار اما، همه منتظرش بودند؛ حتی صفحه رسمی باشگاه که زیر ویدیو نوشت:
«الوعده وفا»
اگر شادی اول مورایس فورانی احساسی و خودجوش بود، رقص دوم معنایی متفاوت داشت؛
یک پیام روشن:
ژوزه مورایس فقط یک مربی تاکتیکی نیست.
او که در فوتبال ایران و دوران سپاهان چهرهای آرام و کنترلشده داشت، حالا در امارات به مربیای برونگرا، کاریزماتیک و نمایشی تبدیل شده است.
سوپرجام امارات – قطر شاید در سطح اول جامهای قارهای قرار نگیرد، اما برای مورایس اهمیت ویژهای داشت.
او:
قول داد
قهرمان شد
و به قولش عمل کرد
دو جام، دو سکو، دو رقص… با یک پیام مشترک.